Een kind op Kerstochtend wordt gevraagd om een ongebruikelijke taak te doen. Twintig nieuwe objecten verschijnen in een enkel uur, elk die een reactie vraagt. Er is niet genoeg aandacht voor iedereen. Sommige cadeaus krijgen een echte blik. De meeste krijgen een beleefde blik, een bedankje, en worden verplaatst naar de volgende doos.

Wat de cadeaus die die ochtend overleven onderscheidt, is niet hoe spannend ze er in de verpakking uitzien. Het is of ze iets waar een kind terug naar kan grijpen zodra het moment voorbij is. De speelgoed die bewaard blijven, zijn de speelgoed die nog in maart betekenisvol aanvoelen.

Het eerste is persoonlijke betekenis. Een cadeau dat aangeeft dat het gekozen is voor één specifiek kind — een naam op de voorkant, een opzettelijk gekozen kleur — wordt anders behandeld dan een generieke speelgoed. Kinderen merken dat. Ze houden de dingen die duidelijk voor hen gemaakt zijn.

Het tweede is echt materiaal. Een speelgoed dat aanvoelt als meubels in de hand, draagt gewicht dat een plastic equivalent nooit heeft. Houten cadeaus gaan langer mee, niet alleen fysiek, maar ook in de verbeelding — ze blijven jarenlang waardevol aanvoelen. Het derde, stilweg, is dat er iets aan groeit met het kind: meer auto's die eraan worden toegevoegd, meer spelletjes die ermee worden gespeeld, meer toepassingen die in de loop van de tijd worden ontdekt.