Dziecko w świąteczny poranek ma zrobić coś nietypowego. W ciągu jednej godziny pojawia się dwadzieścia nowych przedmiotów, a każdy z nich domaga się reakcji. Uwaga nie wystarcza dla wszystkich. Na niektóre prezenty pada prawdziwe spojrzenie. Większość dostaje uprzejmy rzut oka, podziękowanie i przejście do kolejnego pudełka.

To, co odróżnia prezenty, które przetrwają ten poranek, nie ma związku z tym, jak ekscytująco wyglądają w opakowaniu. Liczy się to, czy mają coś, do czego dziecko może wrócić gdy minie pierwszy moment. Zabawki, które zostają, to te, które w marcu nadal wydają się ważne.

Pierwsza to osobiste znaczenie. Prezent, który pokazuje, że został wybrany dla jednego konkretnego dziecka — imię z przodu, kolor dobrany celowo — jest traktowany inaczej niż zwykła zabawka. Dzieci to zauważają. Zatrzymują rzeczy, które wyraźnie były przeznaczone dla nich.

Druga to prawdziwy materiał. Zabawka, która w dłoni sprawia wrażenie mebla, ma ciężar, którego plastikowy odpowiednik nigdy nie daje. Drewniane prezenty przetrwają dłużej nie tylko fizycznie, ale też w wyobraźni — po latach nadal wydają się wartościowe. Trzecia, mniej oczywista, to to, że coś w nich rośnie wraz z dzieckiem: można dodawać kolejne auta, wymyślać nowe gry, znajdować coraz więcej zastosowań.